Historia Instytutu

Tradycje poznańskiej slawistyki sięgają roku 1918 – daty powstania Uniwersytetu Poznańskiego. Pierwszym z otwartych wydziałów był Wydział Filozoficzny, obejmujący nauki humanistyczne i przyrodnicze. W nowo utworzonym Uniwersytecie znalazło zatrudnienie wielu wybitnych polskich slawistów, takich jak: Tadeusz Lehr-Spławiński, Mikołaj Rudnicki czy Henryk Ułaszyn. Od 1925 roku zaczęto dzielić Wydział na bardziej wyspecjalizowane jednostki, powołano m.in. Wydział Humanistyczny, w którego skład wchodził Instytut Zachodniosłowiański.

Po II wojnie światowej w 1949 roku stworzono na Uniwersytecie Poznańskim Katedrę Literatur Zachodniosłowiańskich, której w 1952 roku zmieniono nazwę na Katedrę Literatur Słowiańskich – jej kierownikiem (do 1962 r.) był Stefan Vrtel-Wierczyński. W 1965 roku Katedrę rozbudowano o specjalizację rusycystyczną, przemianowując ją na Katedrę Filologii Rosyjskiej, a od 1969 roku na Instytut Filologii Rosyjskiej i Słowiańskiej. W jego strukturze, jako Zakład Języków i Literatur Słowiańskich, do 1988 roku funkcjonowała Katedra Filologii Słowiańskiej. Przez wiele lat kierownikiem Zakładu była doc. dr hab. Halina Pańczyk.

W latach 1988-1996 Katedrą Slawistyki kierował prof. dr hab. Tadeusz Zdancewicz. Od 1996 do 1999 roku kuratorem katedry był prof. dr hab. Bogdan Walczak. W październiku 1999 roku jej kierownictwo objął prof. dr hab. Bogusław Zieliński.

W roku 2008 Katedra Filologii Słowiańskiej uchwałą Senatu UAM z dnia 30 czerwca 2008 r. została przekształcona w Instytut Filologii Słowiańskiej, któremu do dnia dzisiejszego jako dyrektor przewodzi prof. dr hab. Bogusław Zieliński. W tym roku nastąpiły też przenosiny Instytutu z Collegium Novum do Collegium Maius, w którym do dzisiaj mieści się jego siedziba.

Uniwersytecka Komisja Akredytacyjna w uznaniu wysokiej jakości kształcenia uchwałą z dnia 25 lutego 2009 udzieliła kierunkowi filologia specjalność filologia słowiańska bezwarunkowej 5-letniej akredytacji.

 

Facebook